Slow Decay - The Acacia Strain

Het begon met vijf EP’s van elk twee nummers, “D” in februari, “E” in maart, “C” in april, “A” in mei en uiteindelijk “Y” in juni: D.E.C.A.Y. als je dat achter elkaar zet. Toen The Acacia Strain “Y” uitbracht kondigde de band aan dat de tracks op de EP’s uiteindelijk een volledig album zouden vormen: SLOW DECAY!

Een origineel concept, dat is het sowieso. De band legt uit:

Het hele concept slaat erop op dat de realiteit om ons heen afbreekt. Onze tijd op aarde zit erop, de grenzen van wat de werkelijkheid eigenlijk is, zijn doorbroken en we zijn nu getuige van onze collectieve afdaling naar waanzin. Stukje bij beetje ga je die werkelijkheid zien. We dalen langzaam af.

Het album opent met “Feed A Pigeon, Breed A Rat” (afkomstig van “D”), een duistere openingstrack die de toon zet. “It feels like hell, the whole planet is crawling.  We have cut off our food supply.  Teeming with vermin and blight a mindless hive.” Als je bedenkt dat deze track in februari uitkwam, net toen de hele Covid-19 crisis begon, blijkt het thema van deze plaat met een beetje fantasie nog aardig te kloppen met de werkelijkheid.

De volgende track is een lekker up-tempo nummer dat voorbij is voordat je er erg in het. Het voelt erg “hardcore” aan. “Crippling Poison” is de naam, die nog niet op de eerdere EP’s te vinden was. De track wordt opgevolgd door “Seeing God” (afkomstig van “D”, wat weer een heel stuk meer de deathcore kant op gaat. De zang is compleet anders maar de up-tempo drums en vette gitaren zijn ook hier te horen. Aaron Heard van doet wat vette gastvocals halverwege de plaat. Vieze, diepe grunts zoals we van hem gewend zijn bij Jesus Piece.

“Solance And Serenity” (“E”), een stukje rust? Dat doet de titel vermoeden in ieder geval, niet is minder waar. Het bouwt wel rustig op, “It’s not the dying that hurts It’s the waiting to die… Crippled existence!”. Deze plaat gaat over dat het leven en de wereld mooi zijn, maar dat wij dat langzaam maar zeker aan het verkloten zijn. Dit had net zo goed de titelplaat van het album kunnen zijn, maar de titel past goed bij dit nummer en zeker door de maandenlange promotie voor dit album is “Slow Decay” als titel geweldig verzonnen.

Het nummer dat volgt komt ook van “E” en draagt de titel “The Lucid Dream”. Het heeft net zo’n sound als de vorige twee nummers, maar zangeres Jess Nyxx (Mortality Rate) zorgt voor een fijne afwisseling. “I breathed in the smoke deeply it tasted like death and I smiled” (“C”) is wat ‘doomier’ en rustiger, Zach Hatfield van Left Behind is gestrikt voor de gastvocals. Het nummer wordt opgevolgd door “Crossgates”, eveneens afkomstig van “C”. Met slechts 1 minuut en 10 seconden speeltijd is het een soort interlude, die de plaat prima verdeelt in twee delen.

De twee nummers van “A”, “Inverted Person” en “Chhinnamasta” knallen er als vanouds weer goed in namelijk. De wereld is nu écht naar de klote. “The grass is all dead, but I’m choking on the weeds. Fruit decaying in the trees, rotting branches swaying gently in the breeze.”. Bij “One Thousand Painful Stings” gaat het gaspedaal nog dieper in. De wereld is verloren, “We have given ourselves an eternity of nothing. Infinite stretching and arching to nowhere. We called, no one answered. Total fucking failures.“. Courtney LaPlante, bekend van onder andere Iwrestledabearonce en SpiritBox zorgt voor het enige stukje licht in deze plaat vol duisternis.

“Birds of Paradise, Birds of Prey” is een nieuw nummer en wat interessanter dan de meeste tracks op dit album. Er zit veel variatie in en het zet de sfeer goed neer. “EARTH WILL BECOME DEATH” borduurt daarop voort en benadrukt nog eens even dat het einde der tijden in zicht is. “The last rays of natural light Shine down upon your shattered face As you watch the clouds swallow the sun.  Then you know darkness. Then you know pain“. Het concept van dit album mag duidelijk zijn en de band weet dit goed neer te zetten. “We fell out of love  with the world we used to know.” en zoiets als een virus als Covid-19 is het antwoord. Als we beter naar de natuur luisteren en beter voor plant en dier zorgen dan zou de wereld er een stuk mooier uit gaan zien. The Acacia Strain had een boodschap en die brengen ze met SLOW DECAY perfect over. De nummers zijn soms wat eentonig, maar dat de mannen boos zijn is duidelijk. Het is een fris stuk werk, iets wat best wel nodig was na het in 2019 uitgekomen IT COMES IN WAVES, dat niet helemaal wist te overtuigen.

7.5
User Rating
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars
0 votes
Album: Slow Decay
Tracks: 12
Label: Rise Records

Comments