Alcatraz 2016

Verslag: Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2016


De voorspellingen voor 13 en 14 augustus waren goed: zowel voor de zaterdag als de zondag van het Alcatraz Hard Rock & Metal Fest in Kortrijk (België) was 25 graden en 10% kans op neerslag voorspeld… en de weermannen hadden gelijk! Nu hebben we in Nederland nog best wel geluk gehad wat het weer betreft op festivals, maar onder andere op Graspop, Wacken en Download was het geen pretje. Hier in Kortrijk schijnt dus gelukkig de zon, de basis voor een geslaagd festival!

Alcatraz 2016

Alcatraz dus, een festival opgericht in 2008 en sindsdien geen jaar overgeslagen, dit is dus de negende editie. Sinds 2013 wordt het festival gehouden in Kortrijk en sinds 2014 is het een tweedaags spektakel. De locatie, Sport Campus Lange Munte, is ideaal voor een festival als deze: het is makkelijk bereikbaar, voldoende parkeergelegenheid, plek voor een camping en het terrein voor het festival zelf is gezellig opgezet. Zodra je het festivalterrein, of de ‘Prison Ground’ zoals ze het hier noemen, oploopt kom je op een open stuk gras terecht met aan de linkerkant een metalmarkt en aan de rechtkant kluisjes en de kassa voor munten. Iets verderop zijn drie open tenten (waarvan één flink grote) opgezet zodat bezoekers (in de schaduw) rustig kunnen genieten van een van de vele versnaperingen die op het festival te koop zijn. Alcatraz blijkt sinds dit jaar namelijk meer dan alleen friet en snacks te hebben: de catering van het Paaspop Festival is namelijk overgevlogen en dat zorgt er onder andere voor dat je nu ook pizza, watermeloen, kebab en burgers kunt halen. Verder zijn er op het terrein nog een VIP Deck (met uitzicht op het podium), El Presidio (een overdekt metalcafé met speciaalbier), een heus restaurant (voor VIP’s) te vinden en natuurlijk stands van sponsoren te vinden. Naast de stand van Rock Sound kon je terecht voor de signeersessies, waar een groot deel van de artiesten die op het programma staan aan meededen.

Alcatraz 2016

De aankleding van het terrein is, zoals je zult verwachten, in stijl van Amerikaanse gevangenissen, zoals die van het beruchte gevangeniseiland Alcatraz, waar het festival zijn naam vandaan heeft. Naast het podium zijn vier grote ‘bewakingstorens’ te vinden met op elke toren een fakkel voor het nodige vuurwerk tijdens shows. Op de banners aan weerszijden van het podium prijkt een heel toffe tekening van Officer Nice, de mascotte van het festival. Office Nice is een gevangenisbewaker in zombiestijl met een gitaar in z’n hand, een geesteskind van Ed Repka, tekenaar van ondere andere een aantal covers van Megadeth en Suicidal Angels albums. Bij elke combiticket kreeg je overigens een ‘bobblehead’ van de gevangenisbewaarder gratis, een erg leuke extra en super leuk aandenken aan het festival! Opvallend is overigens dat de gemiddelde leeftijd hier wat hoger ligt dan op de meeste festivals. Dit kan natuurlijk aan de line-up liggen, de meeste bands gaan al een hele tijd mee, maar er was een overvloed aan ‘oude rotten’ aanwezig. Gezellig!

Alcatraz 2016

Goed, tijd voor bands! De dag begon met Thundermother, een full female rock ‘n roll band uit Zweden met inmiddels twee albums op hun naam. Een lekker ‘rustig’ begin van de dag. De oude rotten van Metal Church zijn de volgende in rij, die sinds 2015 weer beschikken over zanger Mike Howe, die in de ‘hoogtijdagen’ van 1988 tot 1994 in de band zat. De band brengt een set met vermakelijke heavy metal en ondanks het vroege tijdstip komt het prima tot z’n recht. Ditzelfde geldt voor de daarop volgende bands The Answer en Candlemass. Die eerste komt uit Ierland en dat laten ze weten ook. De set begint met een stukje muziek van The Dubliners, dat vervolgens voorzien word van de nodige elektrische gitaren om het eerste nummer, “Under The Sky” in te luiden. De band brengt hele fijne rock ‘n roll, ideaal om mee wakker te worden! Candlemass is van een heel ander caliber: ‘epic doom metal’. Doom metal, maar dan snel. Je moet er van houden. Zanger Mats Léven zit sinds 2012 bij de band en zijn zang dwarrelt als een donkere wolk over de weide heen (in positieve zin). Dit is een band die meer thuis hoort in een concertzaal dan op een festival, maar gezien ze al 30 jaar bestaan en één van de grootste bands uit Zweden zijn is het wel tof om ze eens live te zien. Doom over Alcatraz!

Alcatraz 2016 © Robin Looy

Tijd voor wat meer pit met de Candlemass landgenoten van Avatar! Toen zanger Johannes Eckerström van Avatar het podium opkwam om zich bij zijn mannen van Avatar te voegen bleek er helaas geen geluid uit z’n microfoon te komen en viel de altijd krachtige opening van hun show een beetje in het water. Gelukkig vielen de problemen de rest van de set mee, maar helemaal goed ging het niet. De show die de Zweden neerzetten zit echter goed in elkaar en met knallers als “Hail The Apocalypse” en meezingers als “Paint Me Red” vermaakt het publiek zich prima. Met het snipperkanon dat ze meebrachten en de charme van de frontman zorgde Avatar voor het festivalfeestje waar we op aan het wachten waren. Dat het daarop volgende Triptykon vervolgens doom en verderf over Alcatraz zaaide is dan echter een risico wat je hebt met zo’n gevarieerde line-up. Dat ze bij een graadje of 25 in de volle zon stonden maakte het er niet minder duister op en zorgde ervoor dat ook die ene gast die met corpse paint rondliep op het festival aan z’n trekken kwam (al gingen er genoeg mensen los op de band achter “Tom G. Warrior” hoor).

Alcatraz 2016 © Robin Looy

Na de oprichter van Hellhammer, Celtic Frost en natuurlijk Triptykon was het tijd voor nog zo’n pionier op metalgebied: Al Jourgensen en zijn band Ministry. Al wordt gezien als grondlegger voor de industrial metal en flink herrie maken kunnen ze bij Ministry wel, maar na een paar nummers gehoord te hebben was ik toch wel blij dat iemand het industrial genre heeft opgepakt en verfraaid. Het is een flinke bak herrie, met lange nummers die, in mijn ogen, al snel snaai worden. Ik snap dat Ministry een grote naam is en, zoals eerder gezegd, één van de grondleggers van het genre, maar ik vraag me af hoeveel bezoekers echt lol hadden in deze set. Ik had persoonlijk liever zijn nieuwe project Surgical Meth Machine gezien, wat iets meer van deze tijd is.

Alcatraz 2016 © Stefan van Lith

Tijd om te knallen met Anthrax, de band knalt er zelf meteen in met “Impaled”, de openingstrack van hun nieuwe album FOR ALL KINGS. Het tweede nummer van hun set sluit daar direct op aan, “You Gotta Believe” is namelijk de tweede track op dat album en hiermee is het direct al een vreugd van herkenning. Voeg daar de tophit “Caught In A Mosh” uit 1987 aan toe en deze Anthrax set kan niet meer kapot. Het uur dat volgende ging door met nieuwe en wat oudere nummers en stond als een huis: niets meer aan doen. Het feest ging na Anthrax verder met Airbourne, een band die de Alcatraz organisatie al een tijd wilde boeken, maar wat tot voorheen nooit gelukt is. Waarom deze Australiërs hoog op de lijst stonden word al snel duidelijk: frontman Joel O’Keeffe is een sfeermaker en Airbourne is een hardrock band zoals het ooit bedoelt is! Ze rammen erop los en hebben erg vette nummers, die live uitstekend tot hun recht komen. Het uitstapje van Joel naar het rolstoelpodium dwars door het publiek heen was een fantastische extra en zorgde voor veel blije gezichten. Het op z’n hoofd kapotslaan van een halve liter Jupiler is dan wel bierenmishandeling, maar dat zien we voor nu even door de vingers.

alcatraz3

Een ander feest van herkenning kwam via de mannen van Whitesnake, die bezig zijn met een ‘Greatest Hits’ tour. Ze speelden dus vrijwel al hun bekende hits, met als afsluiter (voor de toegift) natuurlijk “Here I Go Again”. Tussen de hits door was er plek voor diverse solo’s van de bandleden en zo zette deze oude rotten een prima set neer.

Tien bands gehad, nog één te gaan: Within Tempation. Een band die theatraal helemaal los gaat. Een groot scherm en flink hoog podium voor zangeres Sharon den Adel zijn imposant te noemen. Met haar dijk van een stem, goede band, toffe show en fijne tracks is Within Temptation een goede afsluiter voor elk festival, zo ook voor deze eerste dag van Alcatraz.

Dag nummer twee begon met een band die de meeste metalheads wel kunnen waarderen: Flotsam and Jetsam. Ze spelen thrash metal en zijn geïnspireerd door bands als Iron Maiden, Van Halen en Judas Priest. Het is toegankelijke metal en een fijne band als opener. De band erna klapt er wat harder in, Exodus! Zanger Steve Souza zegt het al aan het begin van de set: “Allright Alcatraz, it’s time to fuck some shit up now!” – De frontman van de Californische thrashers laat er geen gras over groeien en sleept het publiek mee in een wervelstorm van top Exodus tracks, van klassiekers “Strike Of The Beast” (inclusief wall of death!) tot “War Is My Shepherd”, alles word goed ontvangen door het publiek en de set is (helaas) voorbij voor je het doorhebt.

Alcatraz 2016 © Robin Looy

Zanger Dez Fafara en zijn band DevilDriver waren de volgende op de lijst. Hij had er zin in, maar kon het niet laten om vrijwel bij elk nummer z’n middelvinger op te steken. Geen idee waar dat vandaan komt. Anyway, de set was hard en de drie kwartier die ze speelde zat vol snelle nummers, wat zorgde voor de nodige circle pits.

Alcatraz 2016 © Robin Looy

De band die volgde is er één die vrijwel altijd scoort op een festival: Korpiklaani! Zij mixen metal met traditionele Finse folk en zien er uit alsof ze zo uit het bos komen lope, zoals één van de presentatoren van het festival al zei. Hoewel de band beschikt over een aantal ‘festivalkneiters’ als “Beer, Beer”. “Tequila” en “Wodka” moesten we het vandaag helaas doen met slecht één van die drie hits. De rest van de set bestond ook uit vrijwel alleen maar Finstalige nummers dus lekker meebleren was er ook niet bij. Korpiklaani zorgt echter wel altijd voor een feestje, en er werd ook gezellig gedanst, maar het groot aantal crowdsurfers tijdens deze set was behoorlijk irritant. Het was leuk de mannen weer te zien en de set was een stuk beter dan laatst op Graspop, maar als ik me denk hoe Korpiklaani een paar jaar geleden was dan mis ik toch het echte festivalfeestje.

Alcatraz 2016 © Stefan van Lith

Volgende op rij was Lita Ford, volgens gitaarlegende Slash de ‘coolste vrouw in metal’. Ze was sinds 1988 al niet meer in België geweest en aangezien ze nu een nieuw album heeft was het tijd om terug te komen. Na al het thrashgeweld van de ochtend was de hard rock die Lita en haar band maakt een beetje soft en hoewel Alcatraz een Hard Rock & Metal Festival is, had het misschien wat beter gepast als zij wat eerder op de dag stond. Achja, gitaar spelen kan ze sowieso en anderhalf uur later was het alweer de beurt aan het Finse Children Of Bodom! CoB is misschien wel één van de jongst ogende bands van vandaag, maar zanger Alexi Laiho richtte de band op in 1993 en heeft inmiddels alweer 9 albums uitgebracht. Een hoop nummers uit de set kwamen dan ook uit hun imposante discografie en zat goed in elkaar. 17:00 uur bleek echter iets te vroeg te zijn voor de mannen, toetsenist Janne Wirman (ongelofelijk overigens wat die man met een keyboard kan) zei zelfs dat spelen in de volle zon nog verschrikkelijker was dan Finse rap. Ondanks die hitte kreeg de band het echter wel voor elkaar om de grootste circle pit van het festival neer te zetten, da’s toch knap!

Alcatraz 2016 © Stefan van Lith

Tijd voor nog twee grootheden: Soulfly en Kreator! Zanger Max Cavalera (Soulfly) had er duidelijk zin in en had voor de gelegenheid zelfs een Belgisch voetbalshirt aangetrokken! Altijd fijn om te zien dat een band het ook echt boeit in welk land ze spelen. De set was geweldig en zowel de band als het publiek vermaakte zich prima. Max’s zoon Zyon Cavalera op drums heeft het muzikale talent duidelijk van z’n vader ge-erft en kan goed overweg met drumstokken. Naast Soulfly nummers deed de band ook een aantal nummers van Sepultura (de band waar Max in zat en waar hij zelfs meer albums mee heeft uitgebracht dan met Soulfly). The Trooper van Iron Maiden als afsluiter was een leuke extra. Tijd voor Kreator, één van de grootste Duitse thrash metal bands. Zij zijn helemaal op hun plek op Alcatraz en zorgde met hun snelle en harde werken en flitsende lichtshow over de festivalweide. Als het nog wat donkerder was geweest tijdens deze set had het perfect geweest. Kreator kende ik persoonlijk nog niet zo goed, maar na deze set ben ik fan geworden!

Alcatraz 2016 © Robin Looy

Hoe mooi Kreator ook was, de band die volgde, Avantasia, was een regelrechte flop. Het was leuk om te zien dat Michael Kiske (Helloween) mee deed, maar de rest van de zangers waren (denk ik) niet bekend genoeg voor het grootste deel van het publiek. Jørn Lande, Eric Martin en Bob Catley bijvoorbeeld. Avantasia is een project van Tobias Sammet, frontman van de band Edguy. Je zou zeggen dat hij al wat podiumervaring heeft opgedaan met beide bands, maar helaas. Het is gewoon irritant om naar te kijken. Voorbeelden? Tijdens de titeltrack van het album Mirrors begon hij blijkbaar met het tweede couplet (in plaats van het eerste), in plaats van door zingen zegt hij “Oh shit, that’s actually the second verse…”, niet echt professioneel. Toen hij hun laatste nummer aankondigde klonk er zelfs gejuich vanuit het publiek, gevolgd door een zucht van teleurstelling toen hij vertelde dat het nummer 12 minuten zou duren. Volgens Tobias was dit echter wel hun eigen “Smoke On The Water” en was het geen “Shit song” maar een “OK Song”. Tof dat je als oprichter van een project zo achter je eigen nummers staat. Ren maar snel het podium af om plaats te maken voor Twisted Sister.

Alcatraz 2016 © Stefan van Lith

Twisted Sister! De laatste show die de band ooit in Europa zou geven, de tour heet niet voor niets “Forty And F*ck It”. Ze zijn er klaar mee, maar niet voor ze nog één keer goed afscheid hebben genomen. Hoewel ze helaas wat problemen hadden met de merch (die niet aan is gekomen op Alcatraz) was het al snel duidelijk dat er veel, heel veel, Twisted Sister fans aanwezig waren. Vanaf het moment dat Dee Snider, Jay Jay French, Eddie “Fingers” Ojeda en Mark “The Animal” Mendoza het podium op komen is het feest! Zij worden, samen met de in 2015 overleden A.J. Pero gezien als de ‘officiele Twisted Sister line-up en zijn al vele jaren samen. Drummer Mike Portnoy (Dream Theater) is door A.J. zelf gekozen als zijn vervanger en doet het voortreffelijk. De set zit vol klassiekers als “The Kids Are Back”, “Burn In Hell” en “The Fire Still Burns”. Het is voor iedereen die Twisted Sister ooit heeft geluisterd één groot meezingfeest. Naast de grapjes van Dee (“Someone must have thrown up on stage, there’s toiletpaper everywhere” over de snippers van het snipperkanon eerder die dag) was er ook plek voor wat serieuzere dingen: het nummer “The Price” werd (net als op Graspop) opgedragen aan A.J. en andere grote muzikanten zoals Lemmy Kilmister (Motörhead) en de vier originele Twisted bandleden deden elk een dankwoordje, dat duidelijk vol emotie zat. De set zat echter vol met nog veel meer hoogtepunten. Zo werd “We’re Not Gonna Take It” tot wel vijf keer toe opnieuw gespeeld (een record!) omdat het publiek het gewoon door bleef zingen toen het nummer afgelopen was. Dee was het er echter nog niet mee eens, zo bleek uit zijn speech “This was a song about rebellion, this was a song about being fucking pissed off and raising your middlefinger in the air. Now it’s a party song, that’s cool. It’s a karaoke song, that’s cool. But we’re living in a time where we need to be fucking pissed off. I ain’t gonna get political and I ain’t gonna get religious. I’m just gonna say, there are people out there who are trying to stop people like you and me from doing what we wanna do and having a fucking good time. They fucked with us here in Belgium, they fucked with us in the United States, they fucked with us in France. They fuck with us all over the motherfucking world and they are not gonna ever stop us from living out lives and having a good time. So I ask you Belgium will you raise your middlefingers in the air to all those motherfuckers that are trying to stop us from having fun, and sing “We’re Not Gonna Take It” loud and fucking angry one more time!” – Een moment dat menig bezoeker van Alcatraz voor altijd bij zal blijven.

Alcatraz 2016 © Stefan van Lith

Bij “It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It)” maakte ze er overigens opnieuw een meezing feest van. Waar het publiek normaal de tekst afmaakt met (It’s Only Rock ‘n Roll) “And I Like It” moest het woordje “Like” vervangen worden door “Love”. Toen dat goed ging vond Snider het echter nog iets te ‘gay’ en moest het hele riedeltje in heavy metal stijl gegrunt worden. Heerlijk! Na dit nummer ging de band even van het podium af, maar al snel klonk het getik van drie bierflesjes zoals uit de cultfilm The Warriors, gevolgd door “Twisted Sister, come out and play”, het bekende intro van het nummer “Come Out And Play”, wat daar dan ook op volgde. De tekst “Welcome to our show, welcome to our life” kwam nu, gezien het hun afscheid is, toch anders aan dan normaal en zorgde voor een brok in m’n keel. Om de set af te sluiten koos de band voor “S.M.F.”, een nummer als eerbetoon naar Twisted Sisters fans, Sick Mother Fuckers. Een afsluiter van een geweldige show, vol vuur, passie van de complete band, heel veel energie van een inmiddels 61 jaar oude Dee Snider en emotie bij zowel band als fans. Twisted Sister was een geweldige afsluiter van een mooi festival. Alcatraz is, met zo’n 15.000 bezoekers een mooi, relatief klein festival. Dat prima is zoals het nu is. Ik hoop niet dat ze veel verder gaan groeien, het intieme dat je hier hebt zie je niet op veel festivals terug. Top weekend! #FuckYeah

Alcatraz 2016 © Stefan van Lith

Comments