Verslag: Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2018


Vrijdag 10 augustus, met een graad of 20 was het aangenaam weer en niets kon onze reis naar het Belgische Kortrijk, naar de heilige gronden van het Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2018, nog tegenhouden! Behalve dan de file op de ring van Antwerpen…

Vrijdag

Gelukkig begint de eerste band van Alcatraz pas om 13:50 uur, dus al te veel hoefden we ondanks de flinke file én een heel stuk omrijden (via de Liefkenshoektunnel) niet te missen. Eenmaal aangekomen in Kortrijk bleek het festival weer iets gegroeid te zijn. De persingang was nu onderdeel van de entree en op de camping was de ‘luchtplaats’ een stuk groter geworden. Mét koffiebar die we al kenden, maar nu ook met flipperkast, boksbal, flinke ontbijttent én een soort lounge waar je kon chillen en je telefoon opladen. Verder was de camping hetzelfde als altijd, goed verzorgd, genoeg toiletten, twee cabins om te douchen, maar met weinig (opvallende?) beveiliging. Er staan mensen bij de ingang, maar echt rondlopen over de camping doen ze voor zover ik gezien heb niet. Gelukkig ligt de gemiddelde leeftijd op Alcatraz wat hoger dan op de meeste metalfestivals, dus over het algemeen is er minder gezeik ook. ‘Oudere’ mensen gaan gewoon out als ze teveel zuipen, waar jongeren nog weleens domme dingen willen gaan doen, als je ooit op Groezrock of Jera On Air bent geweest dan weet je wat ik bedoel. Op Alcatraz kun je ‘s-nachts gewoon slapen, hoe fijn is dat!?

Genoeg over de camping, de tenten stonden inmiddels, dus het was tijd om ons richting festivalterrein te haasten. Dee Snider was bezig, en die mogen we niet missen! Het terrein was iets anders opgezet dan vorig jaar, El Presidio was nu dichtbij de ingang te vinden en was flink gegroeid. De Swamp stage leek iets groter, maar dat kan ook de verbeelding zijn, en de mainstage is een stukje groter geworden. Gelukkig staat deze nog wel op dezelfde plek, de grond loopt namelijk iets af, zodat je achteraan nog altijd goed zicht heb.  Twisted Sister frontman Dee Snider was inmiddels halverwege zijn set en “We’re Not Gonna Take It” knalde over de weide. Dit was één van de vijf Twisted nummers die hij bracht, maar het is een aangename afwisseling tussen de nog wat onbekende solonummers van Dee, die op zijn recent uitgebrachte album FOR THE LOVE OF METAL te vinden zijn en die de rest van de setlist vulde. De beste man is inmiddels 63, maar kan het nog altijd en weet het publiek lekker op te zwepen, “Are you saving energy for Status Quo? There’s no saving energy in heavy metal. You give all you got, then drink a red bull and come back for more!“, en zo is het maar net!

Dee Snider - © Stijn Verbruggen

Dee Snider – © Stijn Verbruggen

Een ander hoogtepunt vandaag was Amorphis, die in de Swamp stage speelden. In mei van dit jaar brachten ze hun nieuwe album QUEEN OF TIME uit, maar naast dit album tapten ze ook nog uit vaatjes als TALES FROM THE THOUSAND LAKES, mijn favoriet UNDER THE RED CLOUD, en ELEGY. “Bad Blood”, “Sacrifice” en natuurlijk “House Of Sleep” kwamen voorbij, allemaal lekker strak gespeeld én dankzij de geweldige stem van Tomi Joutsen komt het geheel allemaal mooi over. Mocht je de kans krijgen deze Finse mannen eens live te zien, grijp die dan!

Amorphis - © Ann Kermans

Amorphis – © Ann Kermans

Headliner van de dag, maar niet de afsluiter, was Status Quo! Een vreemde eend in de bijt, maar dat wisten én vonden ze zelf ook: “So here we are: Status Quo headlining Alcatraz, a full blooded heavy metal festival! “My god,what the fuck is that? Alcatraz! Am I supposed to be scared?” zegt Francis Rossi, gitarist, zanger en mede-oprichter, in een interview. Bang zijn? Nee, volgens mij zijn metalheads de meest aardige mensen op deze planeet. En als je hits als “Roll Over Lay Down” en “Down Down” op je naam hebt staan, ben je gewoon welkom op een hard rock festival hoor! De band speelde deze en andere hits met veel overtuiging en ook “In The Army Now” en “Rockin’ All Over The World”, kwamen voorbij. Hoewel dit oorspronkelijk covers zijn, kent vrijwel iedereen alleen de Status Quo versies, en dat live horen doet toch wel iets met je! Bucketlist dingetje zeg maar!

Status Quo - © Elsie Roymans

Status Quo – © Elsie Roymans

Afsluiter was Brides Of Lucifer, die we ook op Graspop trachten te zien, maar wat helaas een beetje tegenviel. Ook op Alcatraz wist de band niet te overtuigen. Een koor dat metalnummers zingt, leuk ja, maar niet bijzonder. Een metalband erbij, nog leuker, maar nog steeds niet heel bijzonder. Ik had liever gezien dat Bizkit Park naar voren werd geschoven, zodat het nu-metal feestje wat daar gegeven werd nog groter was!

Zaterdag

Na een goede nacht slaap, brandden we op de zaterdag ouderwets onze tent uit dankzij de zon, maar het was dan ook al 09:00 uur, een prima tijd om ontbijt te gaan scoren. Gezien ondergetekende z’n tank bijna had leeg gereden tijdens de barre tocht naar Kortrijk, besloten we de auto te pakken en de stad in te gaan om een tankstation te zoeken (want in België tanken is leuker dan in Nederland) en op zoek te gaan naar zo’n leuk bakkerijtje. Die vonden we al snel en nadat we een flink broodje gezond naar binnen hadden geschoven waren we klaar voor dag twee! Deze begon voor ons met Fozzy (jawel, de eerste band van de dag! We waren best trots dat we die hebben gehaald!), met zanger én WWE worstelaar Chris Jericho! Ik ken de band zelf niet, maar het was een aangename start van de dag en Jericho doet z’n best om er een spektakel van te maken op de vroege ochtend, inclusief WWE taferelen als in masten klikken, zonder eruit te springen om iemand knockout te krijgen!

Fozzy - © Tim Tronckoe

Fozzy – © Tim Tronckoe

Vandaag was ook de dag dat we het vernieuwde El Presidio gingen checken, het speciaalbiercafé. Deze was groter dan ooit en zag er tof uit. Lekker donker, veel roestig metaal en grote fans met verlichting erachter. De fans zorgden er alleen niet voor dat het koel bleef in de tent, want het was best een beetje warm. Nog warmer werd het toen er danseressen het podium opkwamen, om de beats van DJ Carl op te spicen. Al dat heets afblussen deden we uiteraard met een Leffe, wat prima te doen was.

Het terrein was verder voorzien van alle gemakken. Er was veel keus in eten (uiteraard allemaal even ongezond, zoals het hoort, met friet, pizza, pannenkoeken, döner etc.), met als ultieme snack de spareribs bij de BBQ stand die vlakbij de VIP ingang stond, ge-wel-dig! De MetalMarket was goed gevuld, met de diverse stands voor CD’s, patches om je battle-jack mee vol te krijgen, merch en meer. Ook de officiële festivalmerch zag er weer tof uit, met onder andere line-up shirts in diverse designs. Onze vrienden van Monster Energy waren ook van de partij, met een stand vlakbij de ingang van het festival. Er stonden gitaar, drums en een microfoon klaar, zodat iedereen die er zin in had vrij kon spelen. Wat drinken betreft was er naast Monster ook bier, speciaalbier, het gebruikelijke frisdrank en cocktails (leuk voor de wespen). Kortom: wat eten en drinken betreft zit het hier wel goed!

Eén van de eerste bands waar we een goede blik op wierpen was Sólstafir, een band die ik wel van naam ken, maar waar ik nooit echt naar geluisterd heb. Na vandaag gaat dat echter heel anders worden, wat is die band vet! Vier hipsters (of Ijslanders, ik ken die mensen niet…) die de tijd nemen om hun muziek ten gehore te brengen en dit perfect weten over te brengen. Deze band pakt je vast, neemt je mee, en laat je pas bij het laatste nummer weer los. Frontman Aðalbjörn “Addi” Tryggvason (uit m’n hoofd) is nog het enige originele lid, maar weet perfect hoe de muziek die Sólstafir overkomt en speelt goed in op het publiek, geweldige show.

Hoogtepunten van vandaag bestonden onder andere uit Mr. Big, bekend van hits als “To Be With You” en “Wild World”, van die fijne ballads die iedereen wel kent. Het was, net als Status Quo, een vreemde eend in de bijt, maar op de één of andere manier past een band als deze prima in de line-up. Alzatraz is een metal én hard rock festival en vele hard rock bands hebben nu eenmaal van die cheesy ballads, het hoort er gewoon bij!

De Nederlandse symphonische metalband Epica zette een mooie show neer, maar het was jammer dat het nog licht was. In het donker komt zo’n band toch beter over en komt het vele vuur beter tot z’n recht. Mark Jansen en Simone Simons waren echter goed bij stem en het klonk allemaal goed, maar echte hits werden niet gespeeld. Iets wat vreemd is voor een festival show, “Sancta Terra” en “Cry For The Moon” waren, samen met “Victims of Contingency”, de enige echt bekende nummers (voor zover ik de band ken), jammer.

Epica - © Stijn Verbruggen

Epica – © Stijn Verbruggen

Meer symphonische metal, maar dan een stuk zwarter gekleurd, kwam van Dimmu Borgir. En het was een genot om die band eindelijk weer eens live te zien. Het was precies zoals een Dimmu show hoort te zijn, met twee grote vuurkorven op het podium, alle leden uitgedost in wat misschien wel de beste stage-outfits op dit moment zijn, veel vuur en veel rook. De band speelde veel hits, met onder andere “Gateways” opgevolgd door “Dimmu Borgir”, geweldig! Dit ondanks dat ze voor het eerst sinds 8 jaar (!), weer een nieuw album hebben uitgebracht: EONIAN, waar uiteraard ook een aantal tracks van voorbij kwamen in de set. Het feit dat de band afsluit met “Mourning Palace” maakte het helemaal af, wat een band, wat een show! Wij moesten ons echt even terugtrekken met een fris pintje om ons klaar te maken voor Limp Bizkit, want na Graspop was het wel duidelijk dat we daar helemaal los zouden gaan!

Dimmu Borgir - © Ann Kermans

Dimmu Borgir – © Ann Kermans

Fred Durst en z’n mannen hadden er zin in, en hoewel ik veel negatieve reacties op deze show voorbij zag komen, hadden wij het vooraan in de pit prima naar ons zin! Vanaf de eerste klanken van “Hot Dog” wist je gewoon al dat het goed zat. “Get the fuck up!“, springen! Uitgedost in een fleurig pak, met zijn typische handschoenen en petje begonnen Fred en zijn band aan “Thieves”, een cover van Ministry. Dit was één van de vele covers die zouden volgen, maar zolang er hits voorbij komen is dat in mijn ogen niet zo heel erg. Het is een festival, je wilt er een feestje van maken, het is Limp Bizkit en het klinkt allemaal strak, wat wil je nog meer? En heb je Fred Durst weleens op een grote gele bad eend “My Way” zien zingen? Nou, wij wel! “Behind Blue Eyes” werd helaas afgekapt, volgens mij vanwege problemen met de microfoon, maar bij “Break Stuff” werd het feest verder opgepakt, inclusief een stage-divende Wes Borland! Het enige wat achterwege had mogen blijven was de speech over Donald Trump tijdens “Take A Look Around”, dat duurde net wat te lang.

Limp Bizkit - © Ann Kermans

Limp Bizkit – © Ann Kermans

Zondag

Op de zondag stond onder andere Alestorm op het programma, maar om daar nu voor de derde keer dit jaar over te schrijven is wellicht wat teveel van het goede. Naast de piratenpartyband was deze laatste dag Alcatraz onder andere toe te kennen aan The Black Dahlia Murder, één van de weinige (de enige?) harde death metal / deathcore band op het festival. Trevor Strnad had het, zoals eigenlijk altijd, duidelijk naar z’n zin en heeft totaal geen moeite met de vocals voor welk nummer dan ook en de band speelt retestrak.

The Black Dahlia Murder - © Gino Van Lancker

The Black Dahlia Murder – © Gino Van Lancker

Een stukje rustiger ging het eraan toe bij Alcest, een Frans post-metal project, wat op album toch een stuk leuker overkomt dan live. Wij verwachtten een beetje het Wolves In The Throne Room sfeertje zoals dat vorig jaar was op Alcatraz, maar helaas ging het er hier net wat te rustig aan toe waardoor het voor ons gevoel een beetje saai was, zeker als je net The Black Dahlia Murder achter je kiezen hebt. Misschien lagen mijn verwachtingen verkeerd, maar datgene wat Sólstafir gisteren wel deed, dat bleef bij Alcest uit.

Iets wat wel heel vet was: Behemoth! Binnenkort komt hun album I LOVED YOU AT YOUR DARKEST uit, waarvan je het eerste nummer kon luisteren door een gebed te zeggen in je microfoon voordat je toegang kreeg tot het nummer, een heiligschennend gebed wel te verstaan: “Living God! I Shall not forgive! Jesus Christ! I forgive thee not!“. Het nummer wat je kon horen was “God = Dog”, een track die ook tijdens deze set voorbij kwam. Verder kwamen Nergul en zijn mannen ook met onder andere “Demigod”, “Conquer All” en “Blow Your Trumpets Gabriel” (f*ck yes!), veel hits dus, en dankzij het vele vuur (dat ook nog eens bewoog!) kwam deze set, ondanks dat het nog licht was, goed over.

Behemoth - © Ann Kermans

Behemoth – © Ann Kermans

Ook In Flames pakte flink uit, zij hadden een stuk of 12 flinke pilaren op het podium staan en een groot scherm achter zich. Deze pilaren gaven licht en bewogen mee met wat er op het scherm gebeurde en zag er super vet uit. Zeker bij “Only For The Weak”, toen alle pilaren een soort van ledbalken leken te bevatten, gaf dit een heel tof effect. Het podium stond hierdoor wel wat vol, met de drummer en toetsenist tussen de pilaren in. De band kreeg iets meer dan een uur te tijd, maar wist wel 16 nummers te spelen in die tijd te spelen. Niet lullen, maar spelen leek het devies. Een headline-waardige show als je het ons vraagt, een stuk beter dan Cannibal Corpse, die daarna op de planning stonden. Cannibal Corpse doet blauw/rode lampen aan (en gewoon aan dus, de lampen bewegen niet, er is geen lichtshow), begint te spelen en houdt daar na een uur weer mee op. Ongetwijfeld leuk voor fans, maar niet voor de gemiddelde festivalbezoeker.

Afsluiter van de dag én van het festival was Helloween Pumpkins United, met grote, halve pompoenen op het podium, een aparte lichtshow en een videomuur als backdrop, precies zoals het bij een grote band hoort te zijn. Helloween is één van de grondleggers van powermetal, maar het heeft de tand des tijds niet echt doorstaan. Als je weinig met de band hebt, dan is Helloween niet echt heel boeiend (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Iron Maiden). De band weet echter wel hoe je een goede set opbouwt en ze begonnen dan ook met “Halloween” en “Dr. Stein”, nummer die menig metalhead kent. Ook leuk is dat de 2017 line-up in deze combi wordt bijgestaan door gitarist Kai Hansen en zanger Michael Kiske, die in de originele band zatten. In de lange set was er onder andere ruimte voor een “Kai Hansen Medley” met onder andere “Starlight” en “Judas”. Daarnaast deed de band maar liefst twee toegiften, met hun grootste hits “Future World” en “I Want Out” als ultieme afsluiters.

Alcatraz, je was weer top! Tot ziens op 9, 10 en 11 augustus 2019!

Verslag: Stefan van Lith
Coverfoto: Gino Van Lancker

Comments