Graspop Metal Meeting 2018 - Deel 1 © Robin Looy

Verslag: Graspop Metal Meeting 2018 – Deel 1


De 23e editie van Graspop Metal Meeting was er één die op verschillende punten uniek was: voor het eerst duurde het festival vier volle dagen én voor het eerst was het compleet uitverkocht! Dat het een drukke boel zou gaan worden, daar hadden we dus rekening mee gehouden en we vertrokken al vroeg richting Dessel. De poorten naar de heilige gronden waren in een nieuw jasje gestoken en voorzien van het gloednieuwe Graspop logo. ‘Skully’, de mascotte van GMM, was ook niet meer tussen de twee hoofdpodia te vinden, maar de schermen aan de zijkanten van beide podia waren wel een stuk groter geworden, ideaal! Nu nog schermen buiten de Metaldome en Marquee hangen en het is helemaal top. Voor de rest zag het terrein er aardig hetzelfde uit als vorig jaar, met als toevoeging hangmatten om lekker te chillen bij de foodtrucks en een tribune voor Main Stage 2, erg fijn!

Donderdag

De eerste band op ons programma was Cancer Bats, ze maken een mix maakt tussen hardcore en southern rock. Een flink aantal fans had zich voor de band verzameld bij de Jupiler Stage, en de altijd energieke Liam Cormier stelde de band even voor aan diegenen die nog nooit van deze Canadezen gehoord heeft: “For the people who don’t know who we are, allow us to formerly introduce ourselves. We are the motherf*cking Cancer Bats“. Na deze introductie knalde band één van hun grootste hits “Hail Destroyer” erin, dat samen met “Bricks And Mortars” en de Beastie Boys covers “Sabotage” de hoogtepunten van deze strakke set vormden: een mooi begin van de dag!

Cancer Bats - © Arne De Smedt

Cancer Bats – © Arne De Smedt

Iets rustiger ging het eraan toe bij de ‘southeners’ van Black Stone Cherry op Main Stage 1. De aankleding van hun gear was lekker kleurrijk en de aangename hardrock die de band maakt klinkt, mede door de goede stem van zanger en gitarist Chris Robertson, erg fijn. Populaire tracks als “White Trash Millionaire” en “Me and Mary Jane” zijn opgenomen in de setlist, evenals nieuwe tracks van hun in april uitgebracht album FAMILY TREE. Tijdens deze set zagen wij de eerste berichten van lange wachttijden bij de ingang binnen te druppelen. Wat leek op een storing bleek een gebrek aan plek op de camping te zijn, waar mensen soms tot drie uur lang in de rij hebben gestaan. Mensen werden ongeduldig, geïrriteerd en de sfeer in de rij bleek steeds grimmiger te worden. De organisatie plaatste hier aan het begin van de set een bericht over op Facebook, maar volgens de vele wachtenden in de rij had hier eerder op ingegrepen moeten worden. Een drukke (volle) camping is natuurlijk te verwachten op een uitverkocht festival.

Black Stone Cherry - © Stijn Verbruggen

Black Stone Cherry – © Stijn Verbruggen

Voor ons was het tijd om het Rockcafé binnen te gaan, waar heel het weekend weer genoeg leuke acts gepland stonden. Vandaag stond daar onder andere Hats Off To Led Zeppelin. De band deed waar ze goed in zijn, Led Zeppelin coveren, en de sfeer in het café hing er lekker bij! Afsluiter “Whole Lotta Love” zorgde ervoor dat een hoop blije gezichten het café weer verlieten, waaronder wijzelf. We moesten natuurlijk ook nog wat te eten scoren voordat Jonathan David op Main Stage 1 z’n ding kwam doen. Keuze wat eten betreft was er genoeg en zeker de mini kip buckets bij de Vietnamese stand waren erg goed te doen! De prijzen zijn nog altijd aan de hoge kant, maar de kwaliteit is wel altijd goed. Biertjes tappen doen ze op Graspop overigens als één van de beste in heel festivalland, goed vol!

Jonathan Davis - © Robin Looy

Jonathan Davis – © Robin Looy

Met nieuwe energie was het tijd om klaar te gaan staan bij Korn frontman Jonathan Davis, die druk bezig is met zijn nieuwe solo project. Korn drummer Ray Luzier was ook van de partij, dus wat dat betreft moest het haast wel goed zitten! Tijdens de eerste nummers stond het geluid van de zang helaas wat te zacht en iemand als Jonathan, die tussen nummers door vanwege zijn hevige astma even wat extra zuurstof moet happen, gaat het niet lukken om nóg harder te zingen. Gelukkig was dit snel gefixt en tijdens de Korn ‘cover’ van “Forsaken”, die de band zelf vrijwel nooit live speelt, ging alles weer prima. De set zat verder vol eigen nummers, die onder begeleiding van een gitaar, contrabas en viool op een toffe manier werden gebracht.

Madball - © Jens de Haes

Madball – © Jens de Haes

De altijd bezig bijtjes van Madball braken twintig minuten later de Jupiler Stage af. Keiharde pits voor het podium en een uitbundige Freddy Cricien erop. Helaas mist de band de energie van gitarist Brian “Mitts” Daniels, die vorig jaar de band verliet. De band heeft echter net een nieuw album uit, FOR THE CAUSE is nog geen maand oud, en heeft dus genoeg nieuwe materiaal om indruk te maken. Helaas konden we niet te lang blijven genieten van hun New York hardcore, gezien headliner Guns N’ Roses op het punt stond om te beginnen.

Graspop - © MP Productions

Graspop – © MP Productions

Een video van een tank met daarop enkele stickers van diverse festivals én de oude, vertrouwde Skully erboven, sloopte wat ondoden én schoot zo nu en dan een schot af richting publiek. Ik verwachte elk moment vuurwerk na zo’n schot, maar dat bleek uit. Het filmpje bleef een tijdje in een loop herhalen en we vreesden al voor het ergste: Axl staat erom bekend om veel te laat te beginnen met het concert. Gelukkig begon de band dit keer op tijd en het was fijn om Axl, Slash en Duff weer bij elkaar te zien. De stem van Axl was helaas niet al te best en soms was het zelfs lastig om te herkennen welk nummer hij nou eigenlijk aan het zingen was, en dat terwijl de teksten voor hem op een monitor werden geprojecteerd. Gelukkig ging het steeds beter en bleek het slechts een kwestie van opwarmen te zijn. Het feestje op de weide was er de complete 3,5 uur (!) echter niet minder om en de band speelde een heel groot deel van hun imposante repertoire, waarbij elk nummer voorzien was van een aparte video die achter hun op het scherm te zien was. Guns N’ Roses was een mooie afsluiter voor deze eerste dag, en het Combi XL idee is top. Voorheen stond bijvoorbeeld AC/DC een week later ineens in Dessel, terwijl Graspop net voorbij was. Dat is toch wat zuur voor Graspopgangers.

Guns N' Roses - © Rudy de Doncker

Guns N’ Roses – © Rudy de Doncker

Vrijdag

Dag nummer twee begon voor ons met het Belgische Diablo Blvd, de mannen die eerder al eens de aftershow verzorgden met een DJ set (waarom komt dat niet meer terug!). De band had net een tour door Zuid Europa achter de rug, maar dat zanger en cabaretier Alex Agnew zeer goed connect met graspopgangers blijkt wel uit het aantal fans dat is op komen draven om nog vóór 12 uur een band te zien spelen. Het is een goede opwarmer voor Avatar, waar wij klaar voor stonden. De band speelde een soortgelijke set als op FortaRock, met onder andere “A Statue of the King” en “Let It Burn”. Voor “Paint It Red” viel het zanger Johannes Eckerström op dat België en Avatar Country veel overeen hadden, zoals bijvoorbeeld de kleuren van de vlag. Een mooie intro voor “Paint Me Red”. Een leuke set, die eindigde met de hit “Smells Like A Freak Show”.

Stick To Your Guns - © Tim Tronckoe

Stick To Your Guns – © Tim Tronckoe

Terug op Main Stage 2 was het de beurt aan Stick To Your Guns, die voor het eerst te zien waren op Graspop. Je zou verwachten dat een hardcore band een plek krijgt op de Jupiler Stage, maar na Comeback Kid (die vorig jaar op Main Stage 2 stonden) is STYG daar toch wat te groot voor. De band speelde een mooie set, met onder andere zwaar toffe tracks als “Amber” en “Nobody”. Jesse Barnett en zijn collega’s zaten er lekker in en bewijzen geen poespas nodig te hebben voor een mooi feestje, de liefde én hoge sprongen van de bassist en gitaristen zorgen voor genoeg vermaak op het podium.

Graspop - © Arne Desmedt

Graspop – © Arne Desmedt

Een ander hoogtepunt vandaag was AmÆzing Snäke (geweldige naam), de karaoke band die, met pauze’s, zo’n 5 uur lang te horen was in het Rockcafé. Het idee is simpel, iemand vraagt een nummer aan, de band speelt, diegene die het nummer aanvraagt zingt en de het publiek kan meezingen dankzij de teksten die op alle schermen verschijnen. Met een uitbundige groep mensen waan je je, hoe slecht je soms ook zingt, even een rockster. Nummers als “Nothing Else Matters” van Metallica en “Sweet Child Of Mine” van Guns N’ Roses passeerden de reveu en alles werd even enthousiast ontvangen. De co-frontman van het gezelschap had een fles Jack Daniels op het podium staan om de artiesten in spe te voorzien van een zwoelere zangstem én om hun zenuwen iets weg te nemen. Deze karaoke is een geweldig concept, hopelijk volgend jaar weer!

Carach Angren - © Stijn Verbruggen

Carach Angren – © Stijn Verbruggen

In This Moment was de volgende op de lijst, zij speelden in de Metaldome, waarbij frontvrouw Maria Brink met haar, in de goede zin van het woord, ijzingwekkende stem een krachtige show weg gaf. Dansen en zingen tegelijk gaat prima en dankzij diverse verkleedpartijen, veel rook en goede lichteffecten bleef de show interessant en de band pakte flink uit. Op Main Stage I begon het Duitse Powerwolf, dat moest opboksen tegen het Nederlandse Carach Angren in de Marquee. Een vreemde keuze wat het tijdschema betreft, gezien de sfeer die beide bands neerzetten aardig overeenkomen. Wij kozen in eerste instantie voor Carach Angren, die hun sprookjes gerelateerde symfonische black metal bijstaan met goede outfits en nog betere corpsepaint. Zowel de toetsenist als de gitarist stonden op plateaus die op en neer konden, maar dat voegde eigenlijk vrij weinig toe. Het ziet er voor één of twee keur leuk uit, maar dat was het. De zeis op de microfoon van de zanger en het bouwwerk rondom het drumstel passen veel beter bij de band. Na het enige Nederlandstalige nummer, “In De Naam Van De Duivel”, kwam er een pop op het podium waarvan zanger Dennis “Seregor” Droomers de keel doorsneed om vervolgens haar bloed op te likken, een mooi bruggetje naar “Blood Queen” én iets origineels wat we nog niet eerder zagen bij een black metal show.

The Darkness - © Dorien Goetschalckx

The Darkness – © Dorien Goetschalckx

De in 2000 opgerichte band The Darkness stond, met een op de drummer na, originele line-up voor het eerst op Graspop en gezien we alleen “I Believe In A Thing Called Love” kenden, wisten we niet zo goed wat ons te wachten stond. De band maakte er echter al direct één groot feest van en de complete Metaldome stond vrijwel de hele set te springen. De hoge noten waar zanger Justin Hawkins om bekend staat haalde hij nog steeds en elk nummer klonk goed. Bij eerdergenoemde hit ging het dak er helemaal af en was dit één van de betere optredens van heel het weekend. Op Main Stage 2, bij Avenged Sevenfold, verliep het optreden helaas iets minder vlekkeloos. Zanger M. Shadows zag ongeveer een uur in de set dat er iets mis was gegaan in de pit, een persoon was gevallen en kwam niet meer overeind. Hij legde de show neer, zei dat men de jongen moest laten liggen en geheel vrijwillig maakte het publiek direct ruimte voor de EHBO. Hij gaf aan dat dit één van de mooiste dingen was die hij ooit van een publiek heeft gezien en gaf aan de show even stil te leggen zodat iedereen bij kon komen. De show zelf hebben we echter niet gezien, maar dit soort dingen bewijzen toch wel hoe goed een metalband en hun fans soms samen kunnen werken.

Iron Maiden - © Rudy Sedoncker

Iron Maiden – © Rudy Sedoncker

Iron Maiden pakte als vanouds flink uit, met onder ander een replica van een Spitfire die tijdens “Aces High” boven de band cirkelde (en die ook ineens weer weg was, hoe dan!?), Eddie dat een zwaardgevecht aan ging met frontman Bruce Dickinson en een reusachtige engel tijdens “Flight Of Icarus”. De set zat verder vol hits en het klonk goed als altijd. Maiden was echter niet de afsluiter van deze dag, die eer was weggelegd aan Parkway Drive. Veel, heel veel mensen stonden voor Main Stage 2 om de band te zien en de sfeer was geweldig. Er waren zoals altijd vele crowdsurfers, iets wat frontman Winston McCall maar al te graag ziet. Veel vuur, onder andere vlammen die tot boven het dak van het podium reikte, en veel hits zorgden voor een geweldige show. De set eindigde met “Bottom Feeder”, vuurwerk én de aankondiging van twee BeNeLux shows in 2019!

Parkway Drive - © Nathan Dobbelaere

Parkway Drive – © Nathan Dobbelaere

Verslag: Stefan van Lith
Coverfoto: Robin Looy

Comments