Verslag: Graspop Metal Meeting 2019


Met 155.000 bezoekers was de 24e editie van Graspop Metal Meeting, net als vorig jaar, compleet uitverkocht en met 116 bands op de poster was er genoeg te zien en te beleven! Hierbij ons verslag van een bomvol weekend.

Donderdag
Ondanks dat het geen XL editie was zoals vorig jaar (met Guns N’ Roses op de donderdag), ging het wel al vanaf 16:00 uur los in Dessel met maar liefst 11 bands. Waar het voorheen vooral coverbands waren die de diverse podia op donderdag van Graspop beklommen stonden er nu al diverse grote namen op het programma met als openingsband het Britse Black Peaks. Zij mochten als eerste de gloednieuwe Jupiler Stage openen, die dit jaar was voorzien van een heuse ‘barn’ in het midden van de weide, waar je onder andere terecht kon voor halve liters “Juup” en die dit weekend nog voor de nodige schaduw zou zorgen. De band, die niet vies is van stevige gitaarriffs en onder andere in het voorprogramma van Deftones en System Of A Down heeft gestaan, wist de eerste festivalgangers alvast goed op te zwepen en voor te bereiden op een mooi weekend.

Gelimiteerd tot slechts 500 stuks en ook nieuw dit jaar was het ‘Skully’ beeldje, een mooi beeld in de vorm van de welbekende Graspop mascotte, stuk voor stuk hand genummerd. Voor slechts 25 euro per stuk gingen ze over de toonbank, een mooi collectors item voor diegene die het festival een warm hart toedragen.

Toen die eenmaal in de pocket was vervolgden we onze weg naar de oude, vertrouwde Metal Dome, waar het Belgische Hemelbestormer ons met hun hypnotiserende riffs en een muur van ‘lawaai’ probeerde mee te nemen op een reis door de diepste krochten van onze ziel. Vrijwel geheel in het donker speelde de vier bandleden pure doom-metal, zonder zang. Dit is zo’n band waar je de gehele set bij moet blijven zodat je van begin tot eind de ‘reis’ van een track meemaakt, die gemiddeld wel zo’n 20 minuten kunnen duren. Even kijken, zoals wij deden, is dus eigenlijk niet de juiste manier om een band als deze te ervaren.

Een band waar we naar uitkeken was Beartooth, de inmiddels derde band op de Jupiler Stage. Frontman Caleb Shomo (ex-Attack Attack!) klonk helaas niet zoals we van hem gewend zijn, maar de setlist vol ‘hits’ als “Beaten In Lips”, “The Lines” en “Body Bag” zorgde uiteindelijk toch voor een gezellig feestje.

Eén van de laatste bands die we vandaag meepakten was Aborted, althans, we deden een poging… Zanger Svencho live horen is toch niet helemaal ons ding. Pigsqueals zijn leuk, maar verder is er echt geen zak van te verstaan. Gelukkig maakte het de fans niet uit en stond de Marquee goed gevuld.

Vrijdag
Het echte begin van Graspop Metal Meeting is natuurlijk de vrijdag, als de hekken weg gaan en de twee imposante hoofdpodia te zien zijn. Het festivalterrein lijkt weer wat groter dan voorheen en in de wandelgangen is al te horen dat de organisatie naar een plek in Dessel aan het zoeken is om nog verder uit te kunnen breiden. Aan de opzet zelf is verder weinig veranderd, de enige toevoeging is een groter Rock Café en het VIP deck heeft nu twee verdiepingen. De Festival Market is ook wat groter geworden, maar onder andere de sigarenwinkel en kapper die vorig jaar nog op de ‘boulevard’ te vinden waren zijn verdwenen.

Doordat de hoofdweg richting de diverse parkings nogal vol stond was de eerste band die we konden halen Hatebreed, maar gelukkig zijn er livestreams van onder andere Eisbrecher en Whitechapel online te vinden. Jamey Jasta en zijn mannen hadden er in ieder geval zin in en hun set, die overigens begon met (headliner van de zondag), KISS’s “Rock And Roll All Nite”, zat vol klassiekers! Het was een feest van herkenning voor de vele toegestroomde fans en het ging van “Live For This” naar “Everyone Bleeds Now” tot “Destroy Everything” en “Perseverance”. Een set van slechts 45 minuten die er vol in knalde, chapeau! Jasta gaf tijdens de set nog even aan dat het helemaal niet erg is om te huilen tijdens de show van Slayer diezelfde avond, “You’re still a metalhead if you cry during a final Slayer show“, dus dan weten we dat ook weer.

Bij de Amerikaanse rockband Candlebox ging het er een stuk rustiger aan toe. De band moest het doen met een, onterecht, halfvolle Metal Dome. Met erg fijne hardrock nummers als “Cover Me” en “You”. Het was een aangename set, een fijne afwisseling met al het gitaargeweld wat ons nog te wachten stond.

Na Candlebox was het bijvoorbeeld de beurt aan Combichrist om de Metal Dome te verbouwen. Bij deze Amerikaanse industrial/aggrotech band met Noorse zanger Andy LaPlegua stond de tent wél helemaal vol en dankzij onder andere twee complete drumkits beukte het er lekker op los. Dit was de eerste keer voor de band op het Graspop, en met publieksfavorieten als “What the Fuck Is Wrong With You?” en “Blood Royale” zorgde ze voor een goede eerst indruk.

Een ander hoogtepunt vandaag kwam van Lynyrd Skynyrd, die ons met hun southernrock deed swingen, een soort country boogie zouden we het willen noemen. Het was een waar feestje voor Main Stage 1 en “Ooooh that smell, can’t you smell that smell, ooooh that smell! The smell of death surrounds you!” werd luidkeels meegezongen en iedereen was aan het dansen. Ook klassieker “Sweet Home Alabama” en als encore “Free Bird” ontbraken niet in de setlist. Het ‘America, F*ck Yeah’ gehalte was hoog, maar dat nemen we voor lief bij bands als deze.

Een andere Amerikaanse band deze avond was Slayer, die hun allerlaatste show in België speelden en de tiende op het Graspop podium. Het genoemde podium stond al snel in de fik en een zichtbaar ontroerde Tom Araya speelde samen met zijn band een hele dikke set van 1,5 uur. Twee Eagle Slayer-logo’s en rode verlichting sierde het podium. De licht en vuurshow was er één van formaat en de ene na de andere klassieker kwam voorbij met “Angel Of Death” als ultieme afsluiter. Na de set bleef Tom Araya nog een paar minuten op het podium staan en keek het publiek in, hij zal ons gaan missen zoals wij de band gaan missen.

Zaterdag
De zaterdag begon voor ons bij Bad Wolves, een heavy metal supergroup met de getalenteerde Tommy Vext op zang. Deze band zou op 15 januari samen met Cranberries-zangeres Dolores O’Riordan een nieuwe versie opnemen van de hit “Zombie”, die er door het overlijden van de zangeres op diezelfde dag helaas nooit is gekomen. De band heeft de nieuwe versie nu op zichzelf uitgebracht en bracht deze ook ten gehore tijdens de set. De band heeft inmiddels één studioalbum op hun naam staan, en gaan vast en zeker nog flink groeien.

AmÆzing Snäke verzorgde in het Classic Rock Café, net als vorig jaar, weer een fijne metal karaoke en daar was het dan ook prima vertoeven. De inschrijvingen gingen snel en het programma stond goed vol.

Met een mix “We Will Rock You”, “Hey Jude” en diverse andere klassiekers opende Godsmack hun set, met ” When Legends Rise” als openingsnummer van de set, erg toepasselijk. Dit is overigens hun laatste show van de Europese tour, maar omdat Europa zo goed voor de band was (met name België…), komt de band in Maart 2020 weer terug! “Let’s make this place look like a motherf*cking rock show!”, zei frontman Sully Erna. Zonder telefoons en met “big strong hairy motherf*ckers” die de vrouwen in het publiek op hun schouders moesten zetten, met uiteraard maar één doel: Boobies! Helaas waren er geen dames bij die de behoefte hadden hun ‘boobies’ te laten zien, maar de band speelde vrolijk verder en klonk helemaal prima!

Frontman David Draiman, zonder zijn kenmerkende kin piercings, nam samen met zijn band Disturbed hun plek in op Main Stage 1. Ze speelde een iets uitgebreidere set dan in 2016, maar vrijwel alle nummers van toen passeerden wederom de revue met als aanvulling een aantal nummers van het in 2018 uitgekomen album EVOLUTION. David nam de tijd om het probleem van depressie aan te duiden en liet zien dat er een hele hoop mensen op de één of andere manier mee te maken krijgen. Als voorbeeld haalde hij de vele muzikanten die de afgelopen jaren hun eigen leven hebben genomen aan om vervolgens “A Reason to Fight” in te zetten.

Het moment waar menig Graspop-ganger op wachtte (aan de vele shirts te zien) was natuurlijk Slipknot! Na het tragische overlijden van M. Shawn “Clown” Crahan’s jongste dochter in mei was het nog maar afwachtten of dit optreden plaats zou gaan vinden, maar dankzij de toewijding van “Clown” stonden de gemaskerde mannen toch op het podium (zonder Chris Fehn deze keer, gezien hij in maart van dit jaar uit de band is gezet). De band speelde een fijne set, maar het was toch wat anders dan voorgaande jaren. De bandleden deden hun ding, maar er was weinig spektakel. Het podium zag er goed uit, met de twee percussionisten aan beide zijkanten van het podium, bovenop verlichte drums. Het was vet, maar er ontbrak iets. De shows in 2013 (met ode aan Paul Grey) en in 2015 (met onder andere bewegende drumkits en een podium vol vuur) maakten destijds veel meer indruk. Voor mij persoonlijk viel het showelement dus wat tegen, maar de setlist was prima in orde. Onder andere “Before I Forget”, “The Devil In I” en “Duality” deden het goed.

De hoogtepunten vandaag kwamen voor ons eigenlijk pas na deze afsluiter op de Main Stage. In de Metal Dome stonden namelijk Bulls On Parade en Bizkit Park op het programma. Bij die eerste, obviously een Rage Against The Machine cover-band, begon het feest direct en luidkeels zong een volle tent mee met de ene na de andere RATM klassieker. Een half uurtje later ging het er echter nog harder aan toe, Bizkit Park speelt covers van diverse nu-metal bands en de twee zangers vullen elkaar perfect aan. Waar de één zijn stem zich goed leent aan bijvoorbeeld System Of A Down en Korn is de ander weer goed in Slipknot en Limp Bizkit. Nu is het natuurlijk niet heel moeilijk om een tent vol metalheads mee te krijgen als je “Falling Away From Me” van Korn, “Crawling” van Linkin Park en “B.Y.O.B.” van System Of A Down speelt, maar deze gasten doen het met volle overtuiging. DIT was dé afsluiter van de Graspop zaterdag!

Zondag
De weervoorspellingen voor deze dag waren prima… als je jezelf ook maar enigszins in de buurt van water bevond. “Helaas” voor ons stonden we midden-op een festivalweide, met de brandende zon in onze nek. Het was vandaag ruim 30 graden en deze gehele maand was zelfs de warmste ooit gemeten! Gezien ondergetekende niet zo’n zonaanbidder is was het in de vroege middag dus voornamelijk afzien. Gelukkig waren er genoeg water-tappunten op het festivalterrein, maar schaduw ontbrak. Mocht je willen genieten van bands op het hoofdpodium dan moet je het hebben van lichtmasten, het VIP deck (waar uiteraard niet iedereen op mag) of de Belgian Beer Bar / Skully’s Meat House. Deze dag begon dus voornamelijk met het drinken van frisse biertjes in de Metal Dome en bij de Juliper Barn, ook prima!

Het eerste volle optreden dat we gezien hebben was die van Rob Zombie, die met vier lichtmasten op het podium en diverse risers zorgde dat alles wat er op het podium gebeurde goed zichtbaar is. De beste man had er zin in en danste bij elk nummer vrolijk heen en weer. Gitarist John 5 had een deel van zijn imposante gitaarcollectie meegenomen en zowel hij als bassist Piggy D. (die zijn wilde lokken kwijt is), wisselde vrijwel elk nummer van snaarinstrument. Samen met de diverse video’s die getoond werden op schermen op de risers en masten was er genoeg te zien en samen met dansbare nummers als “Living Dead Girl”, “Get Your Boots On!” en natuurlijk “Dragula” was het een erg leuke set.

Met zandzakken, prikkeldraad en de welbekende tank op het podium knalde Sabaton hun set open met “Ghost Division” en met veel vuurwerk ging dat naadloos over in “Winged Hussars”. De altijd goedlachse Joakim Brodén had er zin in, maar met een gloednieuw album in aantocht was er slechts plek voor één nieuwe track: “Fields Of Verdun”. De rest van de set bevatte gelukkig wel een mooi reeks tracks van vooral de laatste 10 jaar aan materiaal van de band en onder ander “40:1”, “Primo Victoria” en “To Hell And Back” kwamen voorbij. Voor de gelegenheid hadden de Zweden echter wel een mannenkoor meegenomen in de vorm van “The Great War Choir”, wat zeker bij “The Price Of A Mile” erg goed tot zijn recht kwam. De fans genoten ervan en band had het ook zichtbaar naar hun zin en deed onder andere even samen een biertje op het podium.

Na Sabaton was het alweer tijd voor de allerlaatste band van Graspop Metal Meeting 2019: KISS! Er hingen al de gehele tijd grote ronde schermen boven Main Stage 1 en nadat op de zij-schermen een wereldbol te zien was die inzoomde op Dessel en het vallen van een doek met KISS logo kwam de band op de ronde schermen vanuit de top van het podium naar beneden met openingstrack “Detroit Rock City”. Een geweldige opener die zorgt dat de sfeer er meteen helemaal inzit. De op één na 60-plussers zijn bezig met The Final World Tour en dit was dan ook de allerlaatste keer dat de band te zien was in België. “Hey Graspop!”, de schelle stem van Paul Stanley klinkt, tussen de nummers door, nog steeds zoals je van hem gewend bent. Met dat hoge, ietwat aparte toontje erbij. Wat zang betreft was het wat minder, in tegenstelling tot Gene Simmons, die het zingen nog niet is verleerd. Wat pyro en spektakel betreft zat het helemaal goed en, net als vorige keer op GMM, kwam de zanger nog even over het publiek heen scheren om vervolgens voor het skydeck wat nummers te spelen, zoals bijvoorbeeld dé hit “I Was Made For Loving You”. De 20 nummers tellende set bestond verder onder andere uit “Love Gun”, “Shout It Out Loud” en natuurlijk “Psycho Circus”. Het was een mooie afsluiter van een erg fijn jaar Graspop, nu op naar 2020!

Comments