Groezrock 2019

Verslag: Groezrock 2019


Na een warm-up party op de donderdag en een volle middag én avond op de vrijdag, was het op zaterdag 27 april voor ons dan eindelijk tijd om Groezrock 2019 te bezoeken!

Helaas konden we er de donderdag en vrijdag dus niet bij zijn, maar op zaterdag waren we al vroeg onderweg naar het Belgische Meerhout om de openingsact van de Mainstage mee te pakken: Get Dead! Deze Amerikaanse punk-rock band kenmerkt zich door het schorre stemgeluid van Sam King en doet ons een beetje aan Descendents denken, maar dan met een rauw randje. Een leuke opwarmer in ieder geval. Landmvrks speelde tegelijkertijd met Get Dead, deze Franse metalcore band kreeg de taak om de toon te zetten voor de Revenge stage, waar het gedurende de dag nog lang onrustig zou blijven. Landmvrks komt uit Frankrijk, bestaat nu vijf jaar en tekende vorig jaar bij Arising Empire, waar onder andere bands als Imminence en Alazka op te vinden zijn. Een soort ‘new wave of metalcore’ zouden we het willen noemen, hard maar met hier en daar stukken clean zang. Ook live komt de band prima uit de verf en zorgen ze voor een gezellig drukke tent.

The Devil Makes Three

Nog iets drukker werd het toen de Australische band Make Them Suffer het podium beklom. De band bracht in 2012 met succes het album NEVERBLOOM uit en heeft al diverse headline tours door Europa gedaan. Waarom ze vandaag zo vroeg spelen is een goede vraag, want er volgen nog aardig wat kleinere bands. Het optreden ging echter prima, al mag toetsenist Booka Nile, die sinds 2017 bij de band zit, wel wat vrolijker doen de volgende keer. Ze was één van de weinig leden die er geen zin in leek te hebben. Een aangename afwisseling van dit hardere werk was The Devil Makes Three op de Main Stage, zij maken rock-n-roll met folk invloeden en maken er een gezellig feestje van, inclusief kenmerkende contrabas.

Diegene die het wat heftiger willen konden hun lol op bij bands als Dead Swans en Can’t Swim, waarbij zeker die laatste een geweldige live performance neerzetten. Deze Amerikaanse rock-band, die aardig hardcore aan voelt, bestaat sinds 2015 en kwam in 2017 met hun debuut FAIL YOU AGAIN, wat destijds één van mijn persoonlijke favorieten was. Hun tweede album volgde vorig jaar en draagt de titel THIS TOO WON’T PASS, een aanrader! Live doet de band het prima en er had zich een flink aantal fans verzameld in de Back2Basics stage. Over de tenten gesproken, de Revenge en Back2Basics stonden naast elkaar en voelde redelijk hetzelfde aan, zonder extra gedeelte voor fotografen (behalve aan de zijkanten) en met lage podia. erg tof voor de liefhebbers van hardcore-punk shows met pit.

The Rumjacks

De Main Stage, waar The Rumjacks bezig waren, is als vanouds lekker groot en zij zorgde met hun folk-punk voor een prima opwarmer voor de afsluiter van vandaag: Dropkick Murphys! Hoewel je het niet zou verwachten komt de band uit Australië, maar heeft het gros van de band Ierse roots. Ze hebben niet veel hits, maar “An Irish Pub Song” heeft de band een hele hoop goeds gedaan en ook live werd het mede door deze track een leuk feestje. “Meet us at the Jager stand after” riep Johnny McKelvey, waarop de rest van de band liet weten dat een erg goed idee te vinden.

Naast deze stand van Jagermeister waren er op het terrein ook de nodige foodtrucks te vinden, was er een festivalmarkt (die iets kleiner was dan voorgaande outdoor edities) en stond er een heuse biergarten met daarachter het VIP gedeelte. Prima voorzieningen dus. Biertjes gingen weg voor € 2,50 euro als je bonnen per 4 haalde, anders kostte een bon je € 3,00 euro. Prima prijzen dus, iets goedkoper als Graspop bijvoorbeeld. Halverwege de dag oogde het nog wel wat rustig op het terrein, maar dat kan ook liggen aan de ruime opzetting. De tenten stonden meestal vol en tegen de avond werd het steeds drukker.

Terug naar de muziek, Dog Eat Dog op de Main Stage, wat moeten we daarvan zeggen. “When I say “Dog” you say “Eat”… oké, was wellicht leuk in 1990 toen de band begon, maar vandaag de dag komt John Connor met z’n cornrows toch een beetje apart over. Waarschijnlijk leuk voor de fans, maar wij besloten toch bij Trash Talk te gaan kijken. Wie vocalist Lee Spielman een beetje kent weet dat hij er geen gras over laat groeien als het gaat om live optredens en al snel stond hij midden in het publiek. Het feest was compleet toen de eerste joints tevoorschijn kwamen en de bandleden én crew waterballonnen het publiek in gooide. Ik kan me echter voorstellen dat zo’n ballon in je face niet heel welkom was, gezien het gedurende de dag toch best fris was met af en toe wat regen.

Hank von Hell

Een ander hoogtepunt van vandaag was Hank Von Hell, voormalig frontman van Turbonegro. Een flinke groep fans van zijn voormalige band stond voor het podium, gehuld in de welbekende spijkerjacks. Hank en zijn bandleden zijn stuk voor stuk iconisch te noemen en weten hun publiek goed mee te krijgen. Zo vertelde hij dat het nieuwe symbool voor rock ‘n roll een middelvinger moet worden en dat, als je het daar niet mee eens bent, je diezelfde middelvinger in zijn droge kontgat mocht steken. Ieder z’n ding, zullen we maar zeggen.

Sharptooth

In de avond genoten we onder andere nog van Sharptooth, met de bijna vuurspuwende Lauren Kashan op zang. Een lief meisje tussen de nummers door, maar dodelijk zodra de eerste gitaren klinken. De band speelde een erg toffe set en hebben hier waarschijnlijk een aantal nieuwe fans binnen geharkt. Popes Of Chillitown was de enige ska-punk band op het programma vandaag, erg jammer, want aan de hoeveelheid volk in The Cockpit (het gratis toegankelijke vijfde podium net buiten de festivalweide) was aanzienlijk. Het was één groot feest en deze gasten uit Londen gaan het hopelijk nog ver schoppen, want we zouden ze graag weer eens terugzien!

De Heideroosjes

De surprise act voor vandaag waren De Heideroosjes, de Nederlandse punk formatie vierde hun 30-jarig bestaan met uitverkochte clubshows en kreeg toen zo de smaak te pakken dat ze er nog wat festivals achteraan wilden doen. Marco, Igor, Frank en Fred hadden het duidelijk naar hun zin en speelde afwisselend nummers in het Nederlands en het Engels. “Sapegoat Revolution”, “Fistful of Ideals” en “Time Is Ticking Away” werden afgewisseld net “Damclub Hooligan”, “Lekker Belangrijk” en “Ik Wil Niks!”. De band beloofde plechtig op Jera On Air een andere set te spelen, omdat veel Groezrock-gangers lieten weten de band ook daar te gaan bekijken.

De grootste show vandaag was van de Amerikaanse punk-rockers van Bowling For Soup, die het publiek compleet in wisten te pakken met veel humor en oude hits. Na een simpel dansje én pyro zei zanger Jaret Reddick het zelf al: “Just when you thought we couldn’t get any better, we added choreography and pyro!”. De band legde de show zelfs even stil voor een heus ‘fotomomentje’ zodat iedereen de tijd kreeg om hun jeugdhelden op de foto te zetten. BFS speelde hits als “Punkrock 101”, “Stacy’s Mom” (wat dus niet van BFS is, maar van Fountains of Wayne, je bent dus niet de enige die deze twee bands weleens door elkaar haalt), “High School Never Ends”, “1985” en “Today Is Gonna Be A Great Day”, de titeltrack van de animatieserie Phineas and Ferb. Het publiek en de band genoot met volle teugen en de interactie was geweldig. Zo was er bijvoorbeeld iemand die nog aan het crowdsurfen was terwijl het nummer al voorbij was, dus zette de band een “In Between Song For Crowdsurfing” in.

Dropkick Murphys

Afsluiter van het festival was Dropkick Murphys, een graag geziene gast in België, die vorig jaar nog op de Lokerse Feesten stond. Ken Casey (die er verrassend goed uit zag) en Al Barr stuiterde lekker over het podium en hoewel er niet heel veel interactie met het prubliek was ging het lekker los. De setlist van vandaag was lekker afwisselend, met zelfs “The Fighting 69th” ertussen, van het in 1996 uitgekomen THE GANG’S ALL HERE. Daarnaast kwamen er nog tracks voorbij van het in 2017 uitgekomen 11 SHORT STORIES OF PAIN & GLORY en het iets oudere SIGNED AND SEALED IN BLOOD. Klassiekers als “Skinhead On The M.B.T.A.”, “The Dirty Glass” en dat soort werk moeten we helaas nog altijd missen, hopelijk komt dat ooit nog terug. Met de klanken van “Rose Tattoo” op de achtergrond liepen we terug richting auto, het was weer een mooi feestje en we hopen dat het festival in 2020 wederom outdoor gaat!

Verslag door Stefan van Lith, foto’s door Lisa Böeseken.

Comments